Die middag heb genoten van de verschillende verhalen van al deze vrouwen, de ene was welbespraakter dan de ander. En het verhaal van de Zanussi 1.295,-  gulden! en de poepluiers, heb ik al een paar keer doorverteld. Wat een verhaal, dat je man er bij moest zijn als je boven de 1000 gulden ging uitgeven, wat een betutteling.(…)

Nynke

QuTweeëntwintig vrouwen zaten op het podium en voelden zich zichtbaar op hun gemak. Eén voor één vertelden ze kort iets over hun leven en kregen zij elke keer een applaus van de zaal. Applaus omdat zij naast het krijgen en opvoeden van kinderen, zoveel inhoud wisten te geven aan hun leven. Daarvoor hadden ze moed nodig, vindingrijkheid en zelfvertrouwen. Hun mannen waren er niet bij, zij konden het zonder hen af. Zij worden de vrouwen van de stille generatie genoemd maar daar was deze middag niet veel van te merken.

Harry

Deze stille generatie was misschien stil doordat ze vooral deden, maar was daarin absoluut niet zonder mening. Dat werd bijvoorbeeld duidelijk toen Hedy D’Ancona het woord nam en een stukje geschiedenis van het feminisme neerzette en na een tijdje zei: ‘Misschien moet ik het een beetje afronden, want ik ben al best lang aan het woord.’ Waarop een van de vrouwen antwoordde: ‘Ja, dat klopt en ik krijg een houten kont van de stoel.’ (…) 

Mandy

Ontroerende anekdotes spatten van het podium: nog steeds verontwaardigd commentaar op een werkgever, de gevonden liefde, een man die de afwas doet en een Italiaan die uiteindelijk toch zijn ware aard laat zien. Pareltjes die in het boek groeiparels blijken. Wat een prachtig en ontroerend werk hebben de makers geleverd. Ze laten de deelnemende vrouwen shinen in de spotlights.

Ewoud

Het boek bevat 25 collages die met foto’s en tekeningen de vrouwen prachtig portretteren, aangevuld met spannende, schrijnende en ontroerende verhalen op basis van soms lange en indringende interviews met elke individuele vrouw. Voor mijn geestesoog hield ik na deze boeiende en ook confronterende bijeenkomst een fictief interview met mijn moeder. En zo is ze na ruim dertig jaar toch ook weer even tot leven gekomen.(…)

Jan

En ik denk dat dit project ook zorgt voor verbinding met de generaties na hun. Het zal gesprekken losgemaakt hebben met hun kinderen en kleinkinderen en hopelijk ook bij andere bezoekers en lezers van jullie mooie boek. Vrouwenonderdrukking bestaat nog steeds, in die zin is het boek ook een eyeopener voor degenen die denken dat dit iets is uit het verleden. Nooit meer stil zijn.

Petra

Hoe anders had het land er uit gezien als zij wél doorgeleerd hadden en een rol in de samenleving hadden kunnen voeren. De tranen stonden in m’n ogen daar in de zaal. Wat me ook trof was dat deze vrouwen in staat waren om er het beste van te maken en later alsnog hun eigen pad zijn gaan volgen.

Zoals Suzanna Jansen al schreef, voor veel vrouwen was de allergrootste verandering de komst van de wasmachine in huis. Alle luiers en lakens op de hand wassen was niet meer nodig en bespaarde tijd en energie. Wat leuk dat een van de vrouwen dit vertelde en triest hoe ze de machine niet zonder haar man mocht kopen omdat vrouwen geen grote aankoop mochten doen. Van het hele project valt het op hoe goed de vrouwen konden reflecteren op hoe hun levens verlopen zijn, hoe goed ze het onder woorden kunnen brengen. Mede dankzij jullie aandacht en geduld misschien?

Mirjam en Jeff

Terwijl ik in het bijzondere boek met alle interviews, foto’s en tekeningen, een kijkje neem in de huizen, hun verhaal lees, 25 vrouwen van de Stille Generatie, gaan mijn gedachten uit naar zaterdag 13 december.

Wij vrouwen in een cirkel, de zaal vulde zich met de vele belangstellenden, fijn om te zien, het gaf mij een feestelijk gevoel. Een mooie middag, in twee minuten iets over jezelf vertellen, dat lukte uitstekend. In mijn twee minuten kwamen de emoties naar boven, de herinneringen. In de zaal klonk af en toe oooo of ach er werd meegeleefd dat voelde goed. Er is door Danielle  en Dominique  veel werk  verzet,  bezoek aan huis, van Noord naar Reigersbos fantastisch, voordien gesprekken in de OBA’s .

Veel herinneringen kwamen en gingen.
Gesprekken met sommige vrouwen.
De herkenning. Hedy d’Ançone  sloot met een interessant verhaal de geslaagde middag af.

Gina (één van de geportretteerde vrouwen)

Prachtig om de verhalen van de vrouwen te horen. Ik herkende veel over mijn moeder. Het plaatste het persoonlijke leven van mijn moeder in de geschiedenis, in een groter perspectief.  Het doet me ook realiseren hoe bijzonder, en pril ook, mijn eigen vrijheden zijn. Ik ben heel blij met het boek, een persoonlijk tijdsdocument, dat laat zien waar ik vandaan kom.

Erna

Samen met mijn dochter was ik op 13 december aanwezig bij de opening van de overzichtstentoonstelling en de boekpresentatie van het project Vrouwen van de Stille Generatie. Ik had van te voren niet helemaal begrepen waar het over ging.

Vijfentwintig vrouwen uit mijn generatie waren geïnterviewd over hun jeugd, ouderlijk huis, lagere school, de oorlog, emancipatie, werk, trouwen, liefde, geluk en gelijkwaardigheid. Hiervan kregen we een beeld, doordat alle vrouwen, die aanwezig waren een vraag nog een keer mochten beantwoorden. Zo kregen we al een goede indruk van de inhoud. 

Daarna kregen de makers en de deelnemers een toespraak van Hedy d’ Ancona. Inmiddels heb ik het boek gelezen. Ik was zeer onder de indruk, van de verscheidenheid en de openhartigheid van de verhalen. 

Annelies, 85 jaar, Amsterdam Noord

Sommige verhalen herkende ik uit het leven van mijn eigen moeder, haar vriendinnen en de moeders van vrienden. Maar het was vooral zo mooi om te zien hoe verschillend alle vrouwen zijn en hoe verschillend hun ervaringen ook waren. Diep respect voor de inspanningen en de zorgvuldigheid van Dominique en Danielle. Wat een indrukwekkend project.

Marike, 59 jaar (dochter van Annelies)

Mooi hoe ze allemaal even oplichtten en de open respectvolle en evenwaardige manier van contact. Prachtig boek. Blij dat we er waren en het boek meenamen. Mooi document in de (kunst)geschiedenis! Dat het goed bewaard gaat worden.

Sylvia